„…skaczą po górach konie białe, skaczą po górach konie czarne. Nie wiem, gdzie kończy się baśń, a gdzie zaczyna życie. Jeszcze nie wiem. Za oknem kołysze się świat razem z gałęzią bzu. Jak pięknie pachnie ziemia na zaoranych polach! Ciągle jeszcze śnię piękny sen, na który składa się uśmiech Mamy, zapachy kwiatów i śpiew skowronka. Ale jest także i proza życia – to ćwierkanie wróbli i krakanie wiecznie głodnych wron. To szorstki policzek Ojca i wycie wilków w zimie. To obecność psa, który wpadł do mieszkania i obwąchuje mnie z ciekawością. – „Aa, to co takiego? – marsz mi zaraz na podwórze!” – słyszę głos Mamy. Nie wiem doprawdy, kiedy popełniono ten błąd, że się urodziłam. Ale stało się, byłam, czas płynął jak rzeka. Biegałam po lesie i łąkach, brałam do rąk zielone żabki i całowałam je, a potem wypuszczałam do strumyka. Robiłam bukiet z kampanul i zbierałam poziomki. Zanosiłam je Mamie. Ona uśmiechała się ciepło, stając się jeszcze piękniejszą i mówiła. „Dziękuję ci Niunieczko, bardzo lubię kampanule i poziomki, a jeszcze bardziej z nich się cieszę dlatego, że zbierały je dla mnie twoje małe rączki”. To wtedy dowiedziałam się, że lekarz każe Mamie brać żelazo i że poziomki zawierają je w naturalnej postaci. Wówczas również po raz pierwszy usłyszałam łacińskie słowo „ferrum”. (...)”