„Obudziła się, jak zwykle od tygodnia, w środku nocy rozdygotana, z twarzą zalaną łzami i rozpaczą w sercu. Wąski prostokąt okna kładł się na ceglanej podłodze plamą drżącej poświaty, a cisza byłaby zupełna, gdyby nie daleki a miarowy tupot, któremu towarzyszyło pobrzękiwanie żelaza. Siadła na łóżku nasłuchując. Spod przeciwległej ściany buchnął nagle gwałtowny kaszel, mącąc ciężki i nierówny oddech chorej. Zerwała się i przypadła do posłania. – Podniosę cię, będzie ci lżej — szeptała prędko obejmując wychudłe plecy przyjaciółki. – Oprzyj się na mnie. – Drugą ręką chustką ścierała wąską strużkę krwi, sączącą się z kącika ust młodej kobiety. Wydało jej się nagle, że daleki dotąd tupot jak gdyby się przybliżył, a owo pobrzękiwanie wyraźnie już było szczękiem broni. Chora także usłyszała te groźne odgłosy. – Idą – zaszemrała wśród kaszlu. – Idą po mnie. – Ależ nie, każdej nocy tak chodzą. Nic o tobie nie wiedzą. – Wiedzą – upierała się. – Wiedzą wszystko. Ale ja nie pójdę do więzienia... Nie, nie... ja... – jeszcze gwałtowniejszy atak kaszlu rzucił ją, bezsilną, na poduszki. – Cicho, cicho, zaszkodzisz sobie... – Mnie już nic... nie zaszkodzi... nic... Czy schowałaś dokumenty? – Dałam matce Mitou na przechowanie. – To dobrze... Pamiętaj, ten notariusz... To bardzo ważne... musisz być pewna siebie... I nie bać się... Ja się też nie bałam... Nawet teraz... Słyszysz? Już są blisko... Cicho skrzypnęły drzwi i tęga kobieta w grubej płóciennej koszuli stanęła na progu. – Czy to ty, matko Mitou? – spytała chora. (...)”