Kobieta i... mężczyzna

Autor z wielką swadą przedstawia świat człowieka bez Boga, gdzie kobieta i mężczyzna sprowadzeni są do postaci zwierząt obdarzonych rozumem, który służy głównie do poszukiwania jak najpewniejszych środków antykoncepcji. Ich życie jest ciągłą walką o dominację, a sens bycia razem polegać ma na wzajemnym wykorzystaniu się w celu zaspokojenia swoich żądz. Tymczasem miłość między kobietą a mężczyzną nie jest zjawiskiem jednorodnym. Jest czymś rozwijającym się, podlegającym ciągłym przeobrażeniom. Jest równocześnie źródłem rozwoju dwojga kochających się osób. Natomiast rozwój samej miłości powinien postępować od upodobania do pożądania, poprzez życzliwość, serdeczność i przyjaźń - ku wzajemnej afirmacji siebie jako osób. Owa afirmacja jest bardzo ważna i konieczna, odwraca bowiem uwagę od egoistycznego: „chcę wziąć” a prowadzi do altruistycznego „chcę dać”. Prowadzi do zrozumienia potrzeb drugiego człowieka i chęci ich zaspokajania. Dlatego stanowi pewną gwarancję trwałości związku kobiety z mężczyzną. Ale to już inna bajka...