Rozenfeld w trybach historii

...Od dawna znana i stosowana jest zasada, iż jednym z najlepszych
sposobów opowiadania o przeszłości są losy jednego
człowieka. (...) Autorka i jej bohater wiodą nas od
problemu przedwojennej „żydo-komuny”, poprzez zachodnią
Syberię, przez dziesiątki miast i miasteczek przedwojennej
Polski, paroletni pobyt w Izraelu, aż po koniec PRL. Wspomnienia
oparte są na rodzinnej tradycji i własnej pamięci.
(...)Autorka dopowiada warstwę ogólno-historyczną, uzupełniając
tok relacji bohatera. Uderza w niej przede wszystkim
skłonność do przewrotnych paradoksów, nasycenie
tekstu anegdotami i autoironią, uciekanie od łopatologicznej
martyrologii, ale niezapominanie przy tym, że patos też
jest sposobem ekspresji. Widoczny jest on zresztą najczęściej
w wielu wierszach Rozenfelda .
Mają (one) sporą siłę perswazyjną, zarówno te, które mówią
o żydowskim (polsko-żydowskim) losie, jak i odnoszą
się do rzeczywistości PRL.

z opinii prof. ANDRZEJA PACZKOWSKIEGO