Alfred Cholewiński

Wszystko starał się uczynić, by odpowiedzieć na rozpaczliwy głos współczesnego człowieka wołającego o miłość. Mówiono o nim, że był wybitnym biblistą, a w oczach młodych jezuitów – niezastąpionym profesorem. Wspaniale wprowadzał w świat Biblii, uczył go rozumieć i kochać. Uczył żyć Ewangelią, mobilizował do takiego życia. Był poważnie chory na serce. Mówił, że ma do wyboru, albo czekać na śmierć w łóżku, albo pracować do końca. Wybrał to drugie. Zmarł na rozległy zawał serca 26 stycznia 1988 r. w dniu świętych Tymoteusza i Tytusa, jako sługa Słowa Bożego, gdyż jeszcze w dniu operacji pracował do późna w nocy, posługując wspólnotom. Z charyzmatem Drogi zetknął się jako student Biblicum w Rzymie, tam dostrzegł moc przepowiadania, o której wielokrotnie mówi Pismo Św. Był świadkiem, jak Słowo Boże PRZEPOWIADANE i przyjmowane we wspólnocie, zaczyna przekształcać serce człowieka, prowadząc stopniowo do pełnej dojrzałości chrześcijańskiej. Dlatego też służbę tej nowej ewanglizacji świata uważał za specyficzne swoje powołanie od Boga.