Lech Falandysz (ur. 27 października 1942 w Warszawie; zm. 23 lutego 2003). Prawnik karnista, profesor.
Studia prawnicze na Uniwersytecie Warszawskim ukończył w 1965 r. 6 lat później został doktorem. Habilitował się w 1971, a od roku 1991 był profesorem UW.
Autor około dwustu publikacji naukowych, głównie z dziedziny prawa karnego. Był członkiem Towarzystwa Naukowego Prawa Karnego, Polskiego Towarzystwa Wiktymologicznego, Polskiego Towarzystwa Kryminologicznego, a także licznych zagranicznych towarzystw naukowych w zakresie prawa karnego. W latach 1990-1991 był dyrektorem Instytutu Wymiaru Sprawiedliwości przy Ministrze Sprawiedliwości, a następnie pracownikiem kancelarii Prezydenta RP, najpierw w charakterze sekretarza stanu, później zastępcy i wreszcie szefa Kancelarii Prezydenta Lecha Wałęsy. Od 1999 roku był współwłaścicielem kancelarii prawniczej "R.Smoktunowicz&L.Falandysz". Ostatnio był rektorem Wyższej Szkoły Handlu i Prawa im. R. Łazarskiego w Warszawie.
Do 1982 roku był członkiem Stronnictwa Demokratycznego. Po wprowadzeniu stanu wojennego wystąpił z partii i rozpoczął działalność w Komitecie Helsińskim. Uczestniczył w obradach "okrągłego stołu" po stronie opozycji.
Lech Falandysz zasłynął, gdy udowadniał, że prezydent miał prawo odwołać z KRRiT dwóch "swoich" członków Marka Markiewicza i Macieja Iłowieckiego. Takie działanie nazwano "falandyzacją" prawa.
15 lutego 1995 Falandysz złożył dymisję z zajmowanego w Kancelarii Prezydenta stanowiska. Swą decyzję uzasadnił tym, że niemożliwa jest jego dalsza współpraca z szefem gabinetu prezydenta, Mieczysławem Wachowskim.
Publicznie przyznawał się do tego, że przez wiele lat nałogowo pił alkohol, kilkakrotnie usiłując przerwać nałóg przy pomocy wszywek z esperalu. Jak sam twierdził, dopiero po wielu latach, przy znacznej pomocy żony, udało mu się jednak opanować uzależnienie i stał się abstynentem.
