Św. Albert Wielki urodził się w Launigen (Szwabia) w rodzinie grafów von Blstadt, prawdopodobnie w roku 1193. Jako młodzieniec przebywał we Włoszech, studiował filozofię na Uniwersytecie w Bolonii, a następnie, w roku akademickim 1222/1223, w Padwie. Ponieważ uniwersytet w Padwie założony został w roku 1222 przez grupę studentów i profesorów, którzy opuścili Uniwersytet Boloński, należy przypuszczać, iż w tej właśnie grupie znalazł się także Albert. W roku 1223 wstępuje do zakonu dominikanów. Nie jest znane miejsce, gdzie ukończył nowicjat i studiował teologię, ale wiemy, iż po nowicjacie był lektorem w szeregu dominikańskich studiów w Niemczech. Pewne jest też, że ukończył teologię, bo cytowany jest jako doktor teologii.
W latach 1240/1248 naucza w Paryżu, a następnie, w latach 1248/1254, zostaje profesorem w Studium dominikańskim w Kolonii, założonym w roku 1248 dla studentów niemieckich. W latach 1254/1257 jest prowincjałem prowincji niemieckiej zakonu dominikanów. W czasie sprawowania tych obowiązków przebywa w kurii papieskiej w Awinionie, gdzie broni, razem ze św. Tomaszem z Akwinu, prawa zakonników do nauczania na Uniwersytecie, kwestionowanego przez niektórych paryskich profesorów teologii zaliczających się do kleru świeckiego. Po zakończeniu kadencji prowincjała powraca do Kolonii i podejmuje nauczanie. W roku 1260 zostaje na krótko biskupem Ratyzbony, rezygnuje jednak w roku 1262 z tej godności pragnąc wrócić do swego zakonu. Oddaje się jednak nadal intensywnej działalności publicznej w służbie Kościoła, a następnie powraca do nauczania w Kolonii i w innych dominikańskich studiach zakonnych. W roku 1277 udaje się do Paryża w celu obrony poglądów nieżyjacego już, ale wciąż atakowanego, św. Tomasza z Akwinu. Następnie powraca do Kolonii oddając się działalności nauczycielskiej, gdzie umiera. Zostaje pochowany 15 listopada 1280 roku, a jego grobowiec dotrwał do naszych czasów.
Brak wyników.
