Anzelm urodził się w Aoście w północnym Piemoncie (Włochy) w 1033 lub 1034, w rodzinie szlacheckiej. Religijność wpoiła mu jego pobożna matka. Jej śmierć, a także nieporozumienia z ojcem wiodącym rozrzutne i światowe życie sprawiły, że Anzlem opuścił dom. Przebywszy długą drogę, trafił do Normandii, przyciągnięty sławą Lanfranca, który był mistrzem klasztoru i szkoły w Bec (1060). Benedyktyński klasztor w Bec stał się dzięki działalności Lanfranca wybitnym centrum życia umysłowego. O zdolnościach Anzelma świadczy fakt, że już w trzy lata później, Anzelm objął po nim stanowisko przeora i przewodził pracy naukowej w Bec (1063). W tym czasie ukształtowały się zasady i styl jego filozofii i teologii, wtedy także powstały jego główne dzieła.
W roku 1078 został opatem, co spowodowało zmianę trybu życia - musiał wiele podróżować, wizytując wiele podległych mu klasztorów w Normandii i Anglii gdzie od kilku lat prymasem był jego dawny mistrz - Lanfranc. Po śmierci Lanfranca, w roku 1093 Anzlem został jego następcą. Swój urząd arcybiskupa Canterbury i prymasa Anglii objął w trudnych okolicznościach. Cały okres biskupiego pasterzowania Anzelma był wypełniony zupełnie niezgodną z jego naturą walką kościelno-polityczną m. in. z powodu inwestytury (ingerencją władzy świeckiej w obsadę stanowisk kościelnych). Arcybiskup dwukrotnie przebywał na wygnaniu. Ostatecznie jednak osiągnął zgodny z potrzebami i prawami Kościoła kompromis z królem. Anzelm przyczynił się także do odnowy formacji duchowej kleru. Zmarł w 1109. Został pochowany w swojej katedrze, obok wsółbrata i poprzednika Lanfranca.
Brak wyników.
