urodził się 1 października 1895 roku w Sachnach na Ukrainie, w guberni kijowskiej. Jego rodzicami byli Anna z Chojeckich i Leon Cezary Burczak-Abramowicz. Do gimnazjum uczęszczał w Żytomierzu, a maturę zdawał w Skwirze. W czasie nauki w gimnazjum przez dwa lata pobierał lekcje rysunku i malarstwa u państwa Kazanowskich. Po maturze wstąpił na uniwersytet w Kijowie na wydział prawny. Rewolucja przerwała edukację. Następnie wstąpił jako ochotnik do oddziałów wojskowych dowodzonych przez gen. Eugeniusza Michaelisa. Od 1918 roku brał udział w walkach o Lwów, a następnie wstąpił do tworzącego się 4. Pułku Ułanów, z którym walczył przeciwko bolszewikom. Po rozejmie ukończył Szkołę Kawalerii w Grudziądzu i jako oficer dalej służył w Pułku 4 Ułanów Zaniemeńskich w Wilnie. We wrześniu 1939 roku z pułkiem wyruszył na front w ramach Armii „Prusy”. Do niewoli niemieckiej dostał się na terenie Lubelszczyzny w rejonie Krasnobrodu. W czasie wojny był internowany w obozach jenieckich dla oficerów, wtedy też dokształcał się w zakresie rysunku i malarstwa. W latach 1945-1947 przebywał w brytyjskiej strefie okupacyjnej Niemiec w Lubece i Hanowerze. Po powrocie do kraju w 1947 roku podjął pracę i rozpoczął działalność artystyczną w Lublinie. Był prezesem Spółdzielni Plastyków „Forma”, a potem wieloletnim dyrektorem państwowego przedsiębiorstwa „Pracownie Sztuk Plastycznych” do czasu odejścia na emeryturę 31 grudnia 1964 roku. Po długiej i ciężkiej chorobie zmarł 2 czerwca 1966 roku w Lublinie. Pochowany został na cmentarzu parafialnym w Nałęczowie.
