Zbigniew Bieńkowski
Urodził się 31 sierpnia 1913 roku w Warszawie, tu kończył prywatną szkołę Księży Marianów na Bielanach, tu też studiował na UW najpierw prawo, później romanistykę, uzupełniając studia romanistyczne e Instytucie Francuskim i na paryskiej Sorbonie. W latach wojny przebywał w Warszawie, działając w podziemiu kulturalnym, po wojnie (1945-1946) podjął pracę jako sekretarz tygodnika literackiego „Odrodzenie”, a następnie został wicedyrektorem Muzeum Polskiego w Rapperswilu w Szwajcarii. Po powrocie do kraju pracował jako sekretarz redakcji miesięcznika „Twórczość”, pozostając przez wiele lat członkiem jej zespołu.
Działalność literacką rozpoczął dwutorowo: debiutował w 1938 roku arkuszem poetyckim Kryształy cienia, a w rok później wydał- wraz z Julianem Rogozińskim-Zeszyt poezji francuskiej zawierający przekłady utworów Apollinaire’a, Cendrarsa, Cocteau, Jacoba, Reverdy’ego. Oryginalna liryka Bieńkowskiego wypełnia zbiory: Sprawa wyobraźni (1945) i Trzy poematy (1959); wiersze z tych zbiorów znalazły się później w innych wydaniach. Na 80- lecie urodzin poety ukazały się Poezje zebrane (1993), uzupełnione o utwory rozproszone z całej jego twórczości. Działalność przekładowa Bieńkowskiego obejmuje zbiory wierszy i umieszczone w antologiach wybrane utwory Wiktora Hugo, Guillaume’a Apollinaire’a, Paula Eluarda, Julesa Superviella, Saint-John Perse’a, Michała Lermontowa i innych, a także utwory prozatorskie Vercors i Saint-Exupery’ego. W roku 1963 przyznano mu nagrodę PEN-Clubu za przekłady literackie.
Od drugiej połowy lat czterdziestych aż do śmierci Bieńkowski uprawiał eseistykę i krytykę literacką poświęconą literaturze polskiej i obcej, zebraną w tomach: Piekła i Orfeusze (1960), Modelunki (1967), Poezja i niepoezja (1967), Notatnik amerykański (1983), W skali wyobraźni (1983), Ćwierć wieku intymności (1993). Przygotował do druku zbiór szkiców o literaturze chłopskiej i kresowej Przyszłość przeszłości (1996). Zmarł 23 lutego 1994 roku w Warszawie.

---